De regulering van dwangarbeid door de Internationale Arbeidsorganisatie was een van de uitdagende kwesties waarmee de organisatie te maken kreeg. Het moeizame opstellingsproces van het Verdrag betreffende dwangarbeid (nr. 29) en de daaruit voortvloeiende bepalingen illustreren deze moeilijkheden. Een van de belangrijkste kenmerken van dit verdrag is de koloniale clausule. Dit artikel biedt een kritische analyse van deze clausule, die een dubbele beperking inhoudt van het internationaal arbeidsrecht dat van toepassing is op dwangarbeid, zowel op persoonlijk als op territoriaal vlak.